آلبرتو دی مینین
استاد تمام مدیریت در Scuola Superiore Sant’Anna (پیزا، ایتالیا) و رئیس کلاس علوم اجتماعی این دانشگاه از سال ۲۰۲۵. او همچنین مدیر ارشد نوآوری مرکز ملی آینده تنوع زیستی ایتالیا (NBFC) و سردبیر مشترک مجله R&D Management است. نماینده ایتالیا در گروه کاری سیاست نوآوری و فناوری OECD و پژوهشگر وابسته در Berkeley Roundtable on the International Economy (BRIE) در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است.
دارای مدرک دکترا در برنامهریزی شهری و منطقهای از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و کارشناسی ارشد سیاست عمومی از Georgia Institute of Technology است. پژوهشهای او بر مدیریت نوآوری، نوآوری باز، انتقال فناوری، مدیریت مالکیت فکری و بینالمللیسازی تحقیق و توسعه متمرکز است. مقالات متعددی در مجلات معتبر از جمله Research Policy، California Management Review، R&D Management و Journal of International Business Studies منتشر کرده است. او همچنین بهعنوان مشاور سیاست نوآوری برای وزیر آموزش و پژوهش ایتالیا و کمیسیون اروپا فعالیت کرده و ستوننویس روزنامه Il Sole 24 Ore است.
تخصص
نوآوری باز، مدیریت نوآوری و انتقال فناوری، مدیریت مالکیت فکری و R&D، مدلهای کسبوکار، سیاست نوآوری و علم و فناوری.
مباحث بررسی شده در این سخنرانی
- ارتباط تعامل دانشگاهی با تجاریسازی
- تفاوت پژوهش مشترک و پژوهش قراردادی
- تعامل بهعنوان پیشنیاز انتقال رسمی
- پژوهش مشترک ثبت اختراع و شرکت زایشی را افزایش میدهد
- پژوهش قراردادی مجوزدهی را افزایش میدهد
- مکمل بودن هر دو نوع تعامل
- دادههای طولی دانشگاههای ایتالیا
- انتقال اغلب پس از تعاملات قبلی شکل میگیرد
- اهمیت سیاستی پیوند دانشگاه-صنعت
- تجربه دفتر انتقال فناوری برای مجوزدهی مهم است